Μάθε παιδί μου γράμματα...

Πολύς καιρός χωρίς ποστ... Δουλειά, δουλειά, δουλειά, διακοπές (υπέροχες), δουλειά, δουλειά...
Πολλά έγιναν και πολλά ήθελα να γράψω... Αλλά που χρόνος...

Αυτό όμως θα το γράψω!

Αποσύρεται λέει το βιβλίο Ιστορίας της ΣΤ Δημοτικού. Μια ιστορία που τραβάει τώρα μήνες. Και δόστου πάλι άρθρα και απόψεις και συζητήσεις και εκπομπές και δε συμμαζεύεται...
Το βιβλίο δεν το χω διαβάσει. Ούτε τις περίφημες συζητήσεις και διαμάχες παρακολούθησα. Αλλά ούτε και θέλω ούτε και χρειάζεται, νομίζω.

Ήθελα μόνο να 'ξερα... Τα ΥΠΟΛΟΙΠΑ βιβλία της Στ Δημοτικού τα χει κρίνει κανείς έτσι; Των άλλων τάξεων του Δημοτικού; Του γυμνασίου; Του Λυκείου; Όλα αυτά καλά γραμμένα είναι να υποθέσω...

Στο βιβλίο Χημείας της Γ' Λυκείου που διδάχτηκα εγώ υπήρχε ένα κεφάλαιο στην εξεταστέα ύλη (πανελλαδικές εξετάσεις με δέσμες τότε) σχετικό με τα αμινοξέα. Στο μικρό αυτό κεφάλαιο λοιπόν αναγραφόταν ότι τα αμινοξέα που απαντώνται στη φύση ειναι... 30. Τότε πήγαινα και φροντιστήριο (όπως όλοι) και θυμάμαι ακόμα τον καθηγητή να μας λέει: "όσοι από σας είναι της δεύτερης δέσμης (δλδ εκτός απο φυσική και χημεία κάναμε και βιολογία, ενώ της πρώτης δέσμης έκαναν μαθηματικά) θα μας πουν ότι το βιβλίο έχει λάθος, και ότι τα αμινοξέα στη φύση είναι 20 και όχι 30. Η απάντηση μου είναι ότι όταν εξεταζόμαστε στη Χημεία τα αμινοξέα είναι 30 και όταν εξεταζόμαστε στη βιολογία τα αμινοξέα είναι 20."
Λίτος και ξεκάθαρος...!
Απ' όσο ξέρω το λάθος νούμερο 30 στο βιβλίο της Χημείας (πιθανότατα τυπογραφικό) δε διορθώθηκε για πολύ καιρό μετά που τελείωσα εγώ το Λύκειο.

Ηθικό συμπέρασμα....;
Τα παιδιά μας βγαίνουν τούβλα απ το σχολείο... αλλά δεν πειράζει... το πιο σημαντικό είναι να ξέρουν οτι στη Σμύρνη μας έσφαξαν οι Τούρκοι!


Ε, αει σιχτίρ!!!
(στα τούρκικα...)

Μύθοι και αλήθειες

Είναι κάμποσες μέρες τώρα που βλέπω στην τηλεόραση, ακούω στο ραδιόφωνο, διαβάζω στις εφημερίδες, αλλά και στα μπλογκ, τα άπειρα όσα σχετικά με τις πυρκαγιές και την Πάρνηθα κλπ... Κάποια από αυτά με κούφαναν τελείως, μέχρι και με εκνεύρισαν. Και μέρες τώρα έλεγα να γράψω ένα ποστ γι αυτά κι όλο το ανέβαλα λόγω δουλειάς. Μέχρι που με πρόλαβε ο απίστευτος πιτσιρίκος με αυτό το ποστ που ελπίζω να διαβάσετε όλοι! Από εκεί μπορείτε και να διαβάσετε το άρθρο του Ν. Μάργαρη στα Νέα. Ο Μάργαρης είναι πολλά χρόνια που τα γράφει και τα λέει αυτα, αλλά ποιος τον ακούει...

Δε χρειάζεται να επεκταθώ πολύ, τα λέει όλα το άρθρο. Εκείνο που είναι πιο απογοητευτικό για μένα είναι πόσοι "ειδικοί" και "επιστήμονες" που αναλαμβάνουν να "σώσουν" την κατάσταση είναι άσχετοι και τελικά επικίνδυνοι για το περιβάλλον. Και καλά, ο πολύς κόσμος, δεν ξέρει. Αυτοί; Αλλά θα μου πεις, στη χώρα όπου αυτοί που διδάσκουν τους επιστήμονες επιλέγονται όπως επιλέγονται (δες προηγούμενο ποστ) και όπου τις περιβαλλοντικές μελέτες τις κάνουν οι... μηχανικοί, τι να περιμένεις...



Γι αυτό ψυχραιμία παιδιά και να σκεφτούμε καλά τι κάνουμε πριν το κάνουμε, Καλές οι συγκεντρώσεις και οι διαδηλώσεις, δε λέω, ας είμαστε όμως λίγο υποψιασμένοι και ας θυμόμαστε οτι οι (αναμφισβήτητα) καλές προθέσεις δεν αρκούν. Μερικές φορές μπορεί και να οδηγήσουν σε λάθος αποτέλεσμα...





Και ένα τελευταίο. Όλο αυτό το οικολογικό κίνημα που έχει αναπτυχθεί στη δυτική Ευρώπη από τη δεκαετία του '70 και μετά, με οικολογικές οργανώσεις, κινήματα, οικολογικά κόμματα κλπ δε δραστηριοποιείται για τη σωτηρία της φύσης και του περιβάλλοντος και των οργανισμών. Δραστηριοποιείται για τη σωτηρία του ανθρώπου. Η "φύση" ξέρει πως να ξεπερνάει την κρίση και να συνεχίζει. Έχει περάσει ξηρασίες και παγετώνες και εδώ είναι ακόμα. Εμείς μπορεί να μην είμαστε και αυτό μας φοβίζει (και δικαίως!).

Καλά κάνουμε, και έτσι όπως τα χουμε κάνει επιβάλλεται. Απλά να ξέρουμε γιατί μιλάμε...



Υ.Γ. Δείτε και σχετικό ποστ του Μάνου Αντώναρου με απολαυστικό διάλογο μικρής Τερέζας-Αντώναρου. Έγραψε...

Αξιοκρατία

Διαβάζω στο "ΒΗΜΑ" αυτής της Κυριακής ένα άρθρο σχετικά με υποψίες για αναξιοκρατικά κριτήρια αξιολόγησης υποψηφίων για δύο θέσεις διδασκόντων στο ΤΕΙ Αθήνας. Η εισηγητική επιτροπή. λέει, μετά από αξιολόγηση 63 υποψηφίων κατέληξε στο να προτείνει δύο από αυτούς, οι οποίοι δύο είχαν πολύ λιγότερα προσόντα από τους υπόλοιπους υποψήφιους (π.χ. ενώ οι περισσότεροι υποψήφιοι είχαν τουλάχιστον διδακτορικό αυτοί οι δυο δεν έχουν!).

Καταλήγει η δημοσιογράφος: "Με βάση αυτά τα δεδομένα οι διδάσκοντες σιγοψιθυρίζουν στους διαδρόμους ότι «τα ΤΕΙ από τη μία πλευρά ζητούν εξομοίωση με τα πανεπιστήμια και από την άλλη οχυρώνονται πίσω από νομότυπες διαδικασίες για να ξεχάσουν την αξιοκρατία»".



Καταλήγω εγω: μήπως με το να ξεχνάνε την αξιοκρατία τα ΤΕΙ βρίσκονται στο... σωστότερο δρόμο για να εξομοιωθούν με τα πανεπιστήμια;;



Λεω... μήπως....

Συννεφιές...

Τώρα ξέρω ότι η πιο αυθόρμητη αντίδραση σ' αυτά που θα γράψω θα είναι... "τι μας λες ρε φίλε, για έλα και δω που ψηνόμαστε να δεις τι καλά που είναι... τυχεράκια!!".

Είμαι σίγουρος.... Μιλάω με φίλους στην Ελλάδα και όλοι το ίδιο λένε. Καύσωνας. Αφόρητη ζέστη. Ιδρώτας. Δυσφορία. Κόλαση....

Εμένα όμως μου λείπει ο ήλιος!

Να ξυπνήσω και ν' ανοίξω το παράθυρο και να ναι γαλάζιος ο ουρανός! Να μην έχει σύννεφα!

Είναι κάμποσες μέρες τώρα που κάθε μέρα γκρίζο βλέπω και σύννεφα. Κοιτάω το ημερολόγιο και μετά τον ουρανό έξω και κάτι δε μου πάει καλά. Καλοκαίρι έχουμε γαμώτο! Τέλος Ιουνίου! Παααάλι συννεφιά; Και βροχή πολλές φορές...

Ίσως είναι τα (κάμποσα) χρόνια εδώ πάνω στη σκανδιναβία και οι πολλές μέρες που έχω περάσει με τέτοιο καιρό... δεν ξέρω... αλλά ρε παιδί μου, κάθε φορά που σηκώνομαι το πρωί και βλέπω ήλιο με φτιάχνει! Θυμάμαι Δεκέμβρη, Γενάρη στην Αθήνα να κάνει λιακάδες και όλοι να γκρινιάζουνε... "δεν είχαμε βροχές φέτος", "δεν είναι καλό για την παραγωγή", "θα κορακιάσουμε από την έλλειψη νερού το καλοκαίρι", "άντε να ρίξει καμια βροχούλα" και τέτοια... Κι εγώ στην καλύτερή μου! Άσε να δούμε λίγο ήλιο και γαλάζιο ουράνο βρε παιδί μου!

Τελικά είναι μεγάλο ψέμα ότι κάποια πράγματα τα συνηθίζεις με τον καιρό... Το αντίθετο συμβαίνει, εγώ αυτό πιστεύω! Μόνο αν έχεις μάθει σε μια κατάσταση (οποιαδήποτε κι αν είναι αυτή) από μικρός, αν έχεις μεγαλώσει μ' αυτήν, τη συνηθίζεις και τη μαθαίνεις. Αλλοιώς, όσο πιο πολύ σου λείπει τόσο την αποζητάς. Και αυτό πιστεύω ισχύει για όλα, όχι μόνο για τον ήλιο και τη ζέστη.

Κι εκεί βέβαια έρχεται ο (κατακαημένος) φίλος από την Ελλάδα και σου βάζει τις φωνές (βλ. παραπάνω).

Αλλά εγώ ρε παιδιά δεν λέω να καούμε... Χάθηκε ο ίσιος δρόμος, που λέει και η καμήλα; Λίγο καλοκαίρι θέλω να καταλάβω, κι ας μην ιδρώνω η ζεστένομαι. Ο καθένας ότι του λείπει επιθυμεί, θα μου πείτε. Σωστό. Αλλά στη λογική του "σκέψου τα χειρότερα" δε μπορώ να μπω... Το χω προσπαθήσει δηλαδή πολλές φορές και για πολλά θέματα, αλλά δεν... Και για να λέμε την αλήθεια το θεωρώ εντελώς κουτό να σκέφτεσαι πάντα τα χειρότερα για να αισθανθείς καλύτερα μ' αυτό που έχεις. Άμα δεν καλύπτονται οι επιθυμίες και οι ανάγκες σου γίνεται να σκέφτεσαι ότι "θα μπορούσε να ναι και χειρότερα" (να, δες τους άλλους στην Ελλάδα που πεθαίνουν απ' τη ζέστη!) και να αισθανθείς τυχερός; Ε όχι λοιπόν, δε γίνεται.



Ο άνθρωπος κοιτάζει πάντα το καλύτερο, όχι το χειρότερο. Και ζηλεύει το καλύτερο, δε χαίρεται που δεν έχει το χειρότερο. Και αυτό προσπαθεί να φτάσει. Αλλοιώς θα έμενε εκεί που είναι γιατί θα χαιρόταν που δεν είναι... χειρότερα.

Γι' αυτό και δε ζει στα σπήλαια ακόμα. Γιατί είναι ανικανοποίητος, κι όχι ικανοποιημένος.





Από που το ξεκίνησα και που το πήγα ε;

Και που να πιάσουνε κι οι ζέστες!

Έρως ανίκατε μάχαν...

Σαν πολύ "βαρύ" ποστ το πρώτο, ε;

Να πούμε και κάτι πιο ελαφρύ, χαμογελαστό, ανθρώπινο... Μετά τους δικτάτορες, τις εκτελέσεις και τα αέρια μουστάρδας....! :-)

Μετά το θάνατο, ο έρωτας...

Σήμερα το ηλεκτρονικό εορτολόγιο του υπολογιστή μου μού έδειξε οτι η 25η Ιουνίου είναι του Έρωτος...!

Τέτοια γιορτή ομολογώ δεν την ήξερα! Κάτι ανάλογο του Αγίου Βαλεντίνου στο ορθόδοξο εορτολόγιο;

Πιο καλά μου κάνει από τον εντελώς εμπορευματοποιημένο πια Άγιο Βαλεντίνο...

Εξ ου και η σχετική φωτό από ρωμαϊκό άγαλμα της Πομπηίας και όχι ο "πολυφορεμένος" φτερωτός μπέμπης...

Αν και έχω την εντύπωση ότι - στους αρχαίους Έλληνες τουλάχιστον - ο θεός Έρως εξέφραζε περισσότερα από αυτό που εννοούμε σήμερα όταν λέμε έρωτας...

Anyway... ευχές σε όλα τα ερωτευμενάκια, κάθε ηλικίας και φύλου, και τα γλυκαμένα και τα πικραμένα! :-)

Υποκρισίας το ανάγνωσμα....

Ελεύθερη μέρα σήμερα και πιάσαμε το διάβασμα...

"The Great War for Civilization", του Robert Fisk. Υπότιτλος: "The Conquest of the Middle East". Πρόκειται για το δυσκολότερο... πρότζεκτ που έχω πιάσει μέχρι τώρα σε βιβλίο - 1286 σελίδες!!! (καλό κουράγιο...). Ευτυχώς το βρήκα σε έκδοση τσέπης (όχι οτι χωράει σε τσέπη, δηλαδή...), γιατί το κανονικό με το σκληρό εξώφυλλο δεν υπάρχει περίπτωση να το διάβαζα, εκτός του οτι είναι πολύ ακριβότερο, είναι τόσο βαρύ που πρέπει να το διαβάζεις στο γραφείο!

Ο Fisk είναι Άγγλος δημοσιογράφος (απ' τους πιο γνωστούς) και πολλά χρόνια ανταποκριτής βρετανικών ΜΜΕ στη μέση ανατολή. Έκατσε λοιπόν και έγραψε ένα βιβλίο για την περιοχή βασισμένο στις γνώσεις και τις εμπειρίες του όλα αυτά τα χρόνια.

Ακόμα είμαι στην... αρχή (σελ 219!) αλλά είναι τρομερά ενδιαφέρον. Ο τύπος δεν έχει γράψει απλά τις αναμνήσεις του από τη θητεία του στη μέση ανατολή, αλλά ουσιαστικά βασισμένος σε αυτές έχει γράψει την πολιτική ιστορία της περιοχής τα τελευταία 25 χρόνια. Εκείνο που σε διακατέχει διαβάζοντάς το είναι κατά κύριο λόγο ένα αίσθημα επανάληψης της ιστορίας, πράγμα βέβαια που δε χάνει ευκαιρία να το τονίζει και ο ίδιος συνέχεια. Π.χ. οι αναλογίες και ομοιότητες της αμερικανικής κατοχής στο Ιράκ με τη σοβιετική κατοχή στο Αφγανιστάν και με τη βρετανική κατοχή στο Ιράκ μετά τον Α' παγκόσμιο πόλεμο (εκεί είναι πραγματικά εντυπωσιακές, σα να μην άλλαξε τίποτα). Φυσικά διακρίνεται σε όλο της το μεγαλείο η υποκρισία των δυτικών κυβερνήσεων, με την υποστήριξη του Σαντάμ στην αρχή του καθεστώτος του, με τα συμβόλαια και τους εξοπλισμούς κλπ και το... μώκο για τα ανθρώπινα δικαιώματα ενώ όλοι ήξεραν για τους βασανισμούς και τις εκτελέσεις. Μιλώντας και πιο προσωπικά, ο Fisk αναφέρεται (συγκεκριμένα και επώνυμα) σε αξιωματούχους της αμερικανικής κυβέρνησης αλλά και δημοσιογραφικά παπαγαλάκια τους, που όταν ο ίδιος εξέφρασε δημόσια την αντίθεσή του στην αμερικανική εισβολή στο Ιράκ, τον κατηγόρησαν ότι λειτουργεί σαν "υποστηρικτής και φερέφωνο του σανταμικού καθεστώτος", ενώ όταν αυτός έγραφε 20 χρόνια πριν για βιασμούς βασανιστήρια και εκτελέσεις από τους ανθρώπους του Σαντάμ, ο Ράμσφελντ έσφιγγε το χέρι του "Προέδρου" και έκλεινε συμφωνίες για εξοπλισμούς!

Με εντυπωσίασε ιδιαίτερα η αναφορά στον τρόπο που αντιμετώπισαν οι Βρετανοί τις αναταράξεις και τις ένοπλες εξεγέρσεις που αντιμετώπισαν (και αυτοί...) αφού ανέλαβαν την... "προστασία" του Ιράκ στις αρχές της δεκαετίας του '20. Μαζικοί βομβαρδισμοί των "άτακτων" περιοχών (περιοχών, όχι ενόπλων!) με πολλά άμαχα θύματα. Αλλά όχι μόνο! Η "αυτοκρατορία" έκανε και χρήση χημικών αερίων (φρέσκα φρέσκα από τον πόλεμο ενάντια στους Γερμανούς). Αντιγράφω επί λέξη από το βιβλίο: "In Iraq, Churchill urged the use of mustard gas, which has already been employed against Shia rebels in 1920. He wrote to Air Marshal Sir Hugh Trenchard, Chief of the Air Stuff, that "you should certainly proceed with the experimental work on gas bombs, especially mustard gas, which would inflict punishment upon recalcintrant natives without inflicting grave injury upon them"". Ήταν τέτοια η κτηνωδία, που, όπως λέει ο Fisk, ένας από τους υψηλόβαθμους αξιωματικούς της RAF παραιτήθηκε από το πόστο του για να μη συνεχίσει να δολοφονεί γυναικόπαιδα...

Θα μου πείτε... λες και δεν τα ξέραμε όλα αυτά...
Σίγουρα. Μην ξεχνάμε όμως ότι ειδικά στο δυτικό κόσμο (όπου και απευθύνεται το βιβλίο του Fisk - δεν το γραψε για Έλληνες...) είναι πολύς ο κόσμος που δεν τα ξέρει ή που ίσως αποπροσανατολίζεται από τα παπαγαλάκια που λέγαμε παραπάνω (ενώ στην Ελλάδα δε συμβαίνουν αυτά, εμάς δε μας δουλεύει κανείς, είμαστε ξύπνιοι... τέλοσπάντων, άλλο θέμα, μεγάλο, μην το πιάσουμε τώρα). Άλλωστε οι δυτικές κυβερνήσεις είναι που ευθύνονται για πάρα πολλά από αυτά τα γεγονότα...

Αλλά ο ένας που σκοτώνει αμάχους με "πειράματα" χημικών αερίων να είναι "ανθρωπόμορφο τέρας" (είναι!) και ο άλλος "πατερας της νίκης" και "ιστορικός ηγέτης" και να δίνουμε το όνομά του σε πλατείες και δρόμους;;;
Μα'στα...


Όπως είπα είμαι ακόμα στην αρχή. Έτσι κι αλλοιώς δεν κάνουμε βιβλιοκριτική εδώ (ο Θεός να με φυλάει!), εντυπώσεις γράφουμε...
Μπορεί και να επανέλθω αργότερα με περισσότερα σχόλια....

new kid on the blog....

να μάθουμε λίγο τη γειτονιά και επανερχόμαστε δριμύτεροι...